ปี 2025-26 และการพูดคุยเรื่องแท็กติกในพรีเมียร์ลีกยังคงวนเวียนอยู่กับ...
ดู Inter สิ 3-5-2 ของ Simone Inzaghi ไม่ใช่แค่แผนการเล่น แต่มันเป็นปรัชญาของสโมสรไปแล้ว พวกเขาคว้า Scudetto ในฤดูกาล 2023-24 โดยเสียไปเพียง 22 ประตู ซึ่งน้อยที่สุดในลีก และเก็บคลีนชีทได้ถึง 19 ครั้ง ระบบนี้ที่ยึด Bastoni, de Vrij และ Pavard เป็นหลัก ทำให้พวกเขามีความแข็งแกร่งในการป้องกัน แต่ก็มีพื้นที่กว้างขวางในการบุกผ่าน Dumfries และ Dimarco Inzaghi เข้าใจว่าวิงแบ็คเหล่านั้นเป็นมากกว่ากองหลังริมเส้น พวกเขาเป็นช่องทางหลักในการโจมตี ตัวอย่างเช่น Dimarco ทำได้ 8 แอสซิสต์ในฤดูกาลที่คว้าแชมป์ โดยเล่นจากแนวลึก นี่คือการประนีประนอมแบบอิตาลีคลาสสิก: เน้นการป้องกันก่อน แต่มีช่องทางที่ชัดเจนสำหรับการโจมตี
จากนั้นก็มี Gian Piero Gasperini ที่ Atalanta นักวิทยาศาสตร์บ้าแห่งแบร์กาโม 3-4-2-1 ของเขาเป็นสัตว์ที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง มันดุดัน เน้นการประกบตัว และบีบพื้นที่ พวกเขาจบอันดับ 4 ในฤดูกาล 2024-25 และแม้ว่าพวกเขาจะเสียประตูมากกว่า Inter เล็กน้อย (34 ประตู) แต่ผลงานการโจมตีของพวกเขาก็น่าทึ่ง โดยทำได้ 72 ประตู ระบบของ Gasperini อาศัยผู้เล่นที่มีความฟิตสูงและหลากหลาย ยกตัวอย่าง Teun Koopmeiners ที่มักจะเล่นเป็นหนึ่งในสองกองกลางตัวรุกหลังกองหน้า แต่ก็ไม่กลัวที่จะถอยลงมาช่วยป้องกัน กองหลังสามคน – ซึ่งมักจะเป็น Djimsiti, Hien และ Scalvini – คาดว่าจะต้องเป็นกองหลังที่ก้าวร้าว ก้าวขึ้นไปในแดนกลางเพื่อแย่งบอล ไม่ใช่แค่ถอยลึก นั่นคือความแตกต่างที่สำคัญจากแนวรับสามคนในอังกฤษ
เหนือกว่าภาพลักษณ์: ความละเอียดอ่อนในแนวรับสามคน
สิ่งสำคัญคือ: เมื่อนักวิจารณ์ชาวอังกฤษพูดถึงแนวรับสามคน พวกเขามักจะนึกภาพการตั้งรับที่ลึกและระมัดระวัง ลองย้อนกลับไปที่ Chelsea ของ Antonio Conte ในฤดูกาล 2016-17 ที่เปลี่ยนมาใช้ 3-4-3 และครองเกมได้อย่างโดดเด่น แต่ถึงกระนั้นก็ยังรู้สึกแปลกใหม่เล็กน้อย ในอิตาลี มันเป็นพื้นฐาน ความแตกต่างนั้นละเอียดอ่อนแต่มีความสำคัญ
Juventus ภายใต้ Thiago Motta ในฤดูกาล 2024-25 ก็เคยลองใช้เช่นกัน แม้ว่า Motta มักจะเกี่ยวข้องกับแนวรับสี่คนจากสมัยที่อยู่ Bologna แต่เขาก็ไม่กลัวที่จะเปลี่ยนไปใช้ 3-5-2 หรือ 3-4-3 เมื่อเจอกับคู่ต่อสู้บางราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการแข่งขันยุโรปที่รู้สึกว่าจำเป็นต้องมีการป้องกันเพิ่มเติม พวกเขาจบอันดับ 3 โดยเสียไป 29 ประตู และการป้องกันที่โดดเด่นที่สุดบางส่วนของพวกเขาเกิดขึ้นเมื่อ Danilo, Bremer และ Calafiori ลงสนามพร้อมกัน สิ่งนี้ทำให้ McKennie และ Rabiot สามารถดันขึ้นสูงได้ โดยรู้ว่ามีตัวช่วยอยู่ข้างหลัง ความสามารถในการปรับตัวนี้เป็นสิ่งสำคัญ มันไม่ใช่ระบบที่ตายตัว แต่เป็นกรอบการทำงานที่ยืดหยุ่น
พูดตามตรง: เหตุผลที่ใหญ่ที่สุดที่ Serie A ยังคงยึดติดกับแนวรับสามคนคือเรื่องวัฒนธรรม โค้ชชาวอิตาลีโดยพื้นฐานแล้วเป็นนักปฏิบัติ พวกเขาให้ความสำคัญกับความสมดุลทางแท็กติกและความแข็งแกร่งในการป้องกันเหนือสิ่งอื่นใด แนวรับสามคนมีข้อได้เปรียบโดยธรรมชาติในการครอบคลุมความกว้างของสนามในการป้องกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเจอกับทีมที่พยายามโจมตีด้านกว้าง นอกจากนี้ยังให้ความได้เปรียบด้านจำนวนผู้เล่นในแนวรับตรงกลาง ซึ่งสำคัญสำหรับการชนะลูกกลางอากาศและการตัดบอลทะลุช่อง ในฤดูกาล 2024-25 ทีม Serie A 11 จาก 20 ทีมใช้แนวรับสามคนหรือรูปแบบที่แตกต่างกันเป็นประจำ เทียบกับเพียง 4 ทีมในพรีเมียร์ลีก นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือทางเลือก
ตรงกันข้ามกับพรีเมียร์ลีก ที่การตั้งรับสี่คนยังคงเป็นค่าเริ่มต้น โดยปกติคือ 4-3-3 หรือ 4-2-3-1 แม้แต่เมื่อทีมอย่าง Arsenal หรือ Manchester City ใช้ฟูลแบ็คแบบ inverted รูปแบบการเริ่มต้นก็ยังคงเป็นแนวรับสี่คน การเน้นย้ำที่นั่นมักจะอยู่ที่การเพรสซิ่งสูงและการเปลี่ยนเกมอย่างรวดเร็ว โดยให้ความสำคัญกับความได้เปรียบด้านจำนวนผู้เล่นในแนวรับน้อยลง ฟุตบอลอังกฤษให้ความสำคัญกับความมีชีวิตชีวาและการเล่นในแนวตั้ง ฟุตบอลอิตาลีให้ความสำคัญกับการควบคุมและโครงสร้าง และแนวรับสามคนก็ให้โครงสร้างนั้นแก่คุณ
ความเห็นส่วนตัวของฉัน? ฟุตบอลอังกฤษรีบปฏิเสธแนวรับสามคนว่าเป็น "ตั้งรับ" มากเกินไป สิ่งที่ Inter และ Atalanta แสดงให้เห็นคือมันสามารถเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการเล่นฟุตบอลที่น่าทึ่งและมีประสิทธิภาพอย่างเหลือเชื่อ หากคุณมีบุคลากรและการฝึกสอนที่เหมาะสม มันไม่ใช่การจอดรถบัส แต่มันคือการมีฐานที่แข็งแกร่งเพื่อสร้างเกม
มองไปข้างหน้าถึงฤดูกาล 2025-26 อย่าคาดหวังว่าแนวรับสามคนจะหายไปจากอิตาลี หากมีอะไรเกิดขึ้น โค้ชชาวอิตาลีรุ่นใหม่ที่เติบโตมากับการเห็นระบบนี้ประสบความสำเร็จ จะยังคงพัฒนาต่อไป ฉันคาดการณ์ว่าจะมีทีมม้ามืดอย่างน้อยหนึ่งทีมใน Serie A ที่จะจบในหกอันดับแรกในฤดูกาลหน้า โดยเล่นฟุตบอลที่น่าตื่นเต้นและดุดันที่สร้างขึ้นบนแนวรับสามคน
💬 ความคิดเห็น